به طور کلی رابطه مداری در جامعه ایرانی اصلی پذیرفته شده و تا حدودی نهادینه شده به حساب می
آید. البته چنین ویژگی در چهار گوشه جهان قابل مشاهده است اما شدت و ضعف
آن در نقاط مختلف متفاوت است .گزینه رابطه گرایی در جامعه ایرانی و مفهوم
گروه را می توان با یک گزینه واسطه بن نام ارتقاء و پیشرفت در
نظر گرفت. بدین ترتیب که در سازمانهای ایرانی به دلیل حاکم بودن رابطه
گرایی به جای ضابطه گرایی و عدم توجه کافی به مقوله ای به نام شایسته
سالاری افراد به این نکته پی برده اند که زمینه ارتقاء و پیشرفت آنها تنها
بر پایه ایجاد ارتباط و نه تاکید بر نو آوری و خلاقیت تعیین می شود بدین
ترتیب فرد با جستجوی گروههای موجود در سازمان و الحاق به آنها تا حد امکان
سعی می کند تا زمینه لازم را جهت پیشرفت خود فراهم آورد. بدین ترتیب گروه
محفلی برای آماده سازی و آشنایی اعضای آن و سپس ارتقاء جمعی در سیستم می
باشد.
بدین ترتیب اعضا با هم رابطه متقابل دارند . جهت هدف خاصی به نام پیشرف گرد هم می آیند. منصب گیری جمعی و انتصابهای دسته جمعی در بوروکراسی ایرانی تاکیدی بر این مهم می باشد.
